Unforgettable JAPAN experience, wasurerarenai nihon no keiken wo tsutae

[hyde-chan]

Share your GoOd,Bad,fUNnY experiences in Japan
Pati na rin mga advise sa mga pipol na pupunta pa lang, or bago pa lang sa Japan..

[hyde-chan]

1st unforgettable experience ko sa japan... Pati Date Tanda ko pa - SEPTEMBER 7, 2000 - Thursday.
Pagkatapos umiyak ng sandamakmak na luha sa NAIA, excited at kinakabahan na ako sa pagdating sa japan.
Eto, di talaga makakalimutan, WALANG SUSUNDO sa akin mula sa Narita Airport! ahahah.. Syempre magkahalong takot at kaba ang nararamdaman ko.. pano kung maling tren ang sakyan ko? pano kung maling istasyon babaan ko? pano kung di ako makarating sa skul?? kowakatta yo!
Kailangan ko tawagan ang aking skul para inform sila na dumating na ako, at sunduin ako sa Shinjuku Stn (w/c btw, ang pinaka-busy at pinakamalaki na station sa Japan (or next to tokyo stn). doblehin mo ang laki ng Glorietta, baka malaki parin ang Shinjuku Stn. Hindi po ito Exaggerated.

So ang problema ko ay makarating mag-isa sa Shinjuku.. narealize ko na walang silbi ang 2 yrs na pag-aaral ko ng Jap sa pinas.. hirap na hirap ako magsalita at magtanong.
Humingi ako ng help na bumili ng Tel card para makatawag.. tapos eto pa, katangahan talaga, di ko alam gamitin ang Tel booth kasi in Nihongo! ahahaha... so i mustered the courage to ask another Japanese to actually CALL my school and look for blah blah person.. wahhaha.. KAKAHIYA! pero for survival's sake na ito.. buti na lang mabait sya at tinulungan ako.. siguro mukha talaga akong kaawa-awang bata ..sigur o yun din ang araw sa buhay ko na pinakamaraming beses ako nagtanog sa mga istranghero...

After ko matawagan ang skul, nagpunta ako sa stall ng Luggage delivery (Takkubin?) at pinadeliver ko yung 2 maleta ko.. eh kasi naman, ang bigat2, mag isa lang ako at walang sundo.. pano ko ibababa yun sa mga escelator ng mag-isa diba?? tapos sasakay pa ako ng tren mag isa din!
Then, train ride, mga 1:40mins to Tokyo proper.. Baba ako sa Shinjuku stn. Dahil sinabi ko na sa school kung ano ang seat# at Car # ko sa tren, nandun na agad yung susundo sa akin...hawak ang malaking 'WASEDA" na placard. At laking gulat ko.. as in SHOCKED talaga... isa syang lalaking may girly shoulder bag na TRANSPARENT NEON ORANGE! alam nyo yung usong beach bag dito sa pinas na transparent? Ganun!! mejo maliit lang. Nakalimutan ko na ang pangalan nya... PERO ang kanyang bag, di ko malilimutan!
Noon ko narealize, WOWOW! Nasa JAPAN na nga ako!

[Meiana]

Unforgettable experiences ko...sa Japan...

May nag-propose ng kasal na Muslim... Maging second wife daw nya ako! What the @#$%!!!! Sabi ko hindi di ba?

Wala akong pinuntahan dun anywhere na mag-isa...

Pero mahilig mag-dine out yung mga host family ko, kaya everywhere from ramen-ya to yakiniku-ya to pasta shops to Denny's. Hehe sarap ng food, at laging malinis ang places! Minsan homey pa yung feel.

Kaya nahilig ako sa pagkain sa labas... Ngayon, fishballs at isaw hwehehe

Yung time na nag-skiing kami ng 2nd host family ko. Ang hirap maglakad sa ski boots! At madulas ang snow, I tell you! LALO na sa taas ng bundok at gusto mo bumaba... Pero masaya mag-ski! At ice skate!

Ah, at ang mga bookshops nila may particular book smell na wala sa National Bookstore...I like...

[sniper]

Kinwento sa 'kin ng French friend ko na si Ruthy:

****

Nasa bus sila kasama ang isa pa naming friend, tapos ang kasama nila e mga Hapon halos lahat. Tahimik, walang imik ang mga nakaupo. Maliliit lang naman ang mga bus sa Japan, kaya lalong hindi ka makapag-ingay o makapag-usap ng malakas kasi rinig na rinig.

Maya-maya napabigla ata ang preno ng konti, kaya may abrupt halt. Tapos maririnig ang, "Clunk! clunk! clunk!" sa sahig. Syempre maririnig ng mga tao.

Bigla may tumayo na lolo na hapon (o lola, forgot), tapos may kinukuha sa sahig. Paandar na yung bus pero hindi pa rin niya mahanap. Nagulat ang mga nasa bus dahil yung hinahanap pala ng matanda ay yung pustiso niya!

Yung pustiso rin pala ang nag-"clunk! clunk! clunk!" sa sahig ng bus.

Yung mga Hapon no reaction, or pinipigilan ang reaction, pero yung mga kaibigan ko syempre, hindi mapigilan. Si Ruth lalo hindi napigilan ang tumawa, at ayun kahit nakakahiya tumatawa siya sa bus dahil sa pustisong lumipad, at nahawa na rin daw yung isa pa naming friend.

Hindi ko man nakita, sa utak ko pa lang nakakatawa na siya, at isa ito sa mga exp ko rin sa Japan na hindi ko makalimutan!

[hyde-chan]

hahahahaha!!! oo nga.. usual sa mga hapon na NR lang sila sa mga ganitong sitwasyon. Di ko maintindihan kung bakit... eh nakakatawa naman talaga.
May experience ako na similar. Nasa may lobby ako ng Building ng school, tapos maraming tao ang nakatayo at di makalabas ng building kasi dismissal ng class nun at naghihintay ang mga tao sa lobby na huminto ang ulan. Sobrang dulas ng kalsada sa labas dahil nagsnow din at natutunaw yung yelo. Sa lobby, ang dulas na rin ng floor dahil basa na. Ako, tinitingnan ko yung mga dumadaan at pumapasok sa lobby, may isang Hapon na naglalakad sa gitna at *blog* Nakahiga sa floor. Plakda at ang lakas talaga ng tunog. Sakit siguro nun! Eh ako nakatingin sa kanya habang sya yung naglalakad at kitang kita ko. Siguradong kitang kita rin ng 50 mahigit na tao. at kung di man nila nakita yung actual na pagbagsak, i'm sure narinig nila yun kasi lahat bigla tumigil sa pagdadaldalan at nakatingin sa kanya... Tapos yung lalaki, biglang tayo, na para bang walang nangyari, at naglakad ulit. Gusto ko tumawa ng ubod ng lakas pero di ko magawa, kasi ni isang tao walang tumawa at walang nagreact!!! Complete Silence for a few seconds na napatingin ang lahat sa kanya, tapos parang walang nangyari na nagpatuloy lang magkwentuhan ang mga Tao. Kung tumawa ako, sa akin mapupunta yung tingin ng lahat kasi maririnig talaga kahit kalansing ng karayom, dahil sa biglang katahimikan. Ako, di ko mapigilan yung pagtawa ko, kaya pumunta na lang ako sa CR at dun tumawa ng tumawa ng tumawa! pero nakakagulat, na NR ang mga Hapon sa ganung mga sitwasyon. Imagine kung sa pinas nangyari yun, di mapipigil ng mga tao tumawa kahit palihim.. Pero dun, WALA talaga!

[Meiana]

my mom told me before ako pumunta sa japan dati na i should take care daw with my facial expressions, kasi nga NR ang mga hapon, at they don't appreciate showing emotions much..bakit nga kaya , no?

i just remembered din before na i gave a strawberry topped cheesecake sa isang friend ko sa Japan, pero NR sya kahit nakain nya na at nalaman nya na walang asukal yun kakahiya talaga...